Edward Reekers
MUSICIAN DIRECTOR VOICETALENT
Child of the water - het verhaal

Het is, denk ik, begonnen toen ik weer met enige regelmaat op een podium stond te zingen. Jarenlang had ik alleen in studio’s gewerkt en me beziggehouden met jingles, reclames en nasynchronisatie.
Maar op een gegeven moment kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan.
Zingen is en blijft toch m’n lust en m’n leven.
Ik begon ook weer voorzichtig aan liedjes schrijven te denken. Op een bepaald moment hoorde ik mezelf eigenlijk ineens zeggen dat ik met een solo album bezig was. En als je het zegt is het waar….
Ik begon wat liedjes uit te zoeken die ik nog had liggen en hier en daar wat te schrijven.
Normaal gesproken begin ik aan een liedje en maak dat dan ook af voordat ik met een ander liedje begin. Maar nu was ik wel met drie of vier liedjes tegelijkertijd bezig ! De inspiratie kwam m’n oren uit en ik schreef en ik schreef en ik schreef !
Toen ik met de demo’s bezig ging had ik eigenlijk nog geen idee hoe ik die plaat zou gaan opnemen. Veel van de demo’s gebruiken en misschien alleen in een “echte” studio mixen, dacht ik.

home studio

Tot ik iemand tegenkwam die net zo enthousiast was als ik en wiens droom het was om betrokken te zijn bij de totstandkoming van een CD. Alsof het zo had moeten zijn zaten we binnen no time met rooie koontjes tegenover elkaar in de wetenschap dat we onze droom gingen waarmaken.
Ik mocht een studio uitzoeken. En muzikanten die zouden gaan meespelen. Er ging ineens een aantal deuren open waarvan ik dacht dat ze stevig op slot zaten.

mengpaneel

              

En dan moet je gaan plannen en voorbereiden. Voor alle muzikanten een CD branden met de demo’s erop, de liedjes uitschrijven in akkoordsymbolen, de demo’s overzetten van de computer op een draagbare harde schijf en dagen proberen te vinden waarop zowel de studio, als de muzikanten, als ik beschikbaar zijn…
En dan merk je toch ineens dat je zelf de motor bent van een project en dat, als jij niets doet, er ook niets gebeurt.
Maar uiteindelijk had ik dan toch de boel rond. Ik had drie dagen uitgetrokken om de drums en bas op te nemen. De keyboards had ik thuis al ingespeeld met prachtige samples dus die kon ik gewoon laten staan.

teksten

 

Donderdag 6 maart

Een vriend van mij, René van Broekhoven, heeft aan zijn studio-aan-huis net een Steinway vleugel toegevoegd. Hij nodigde mij uit om daar wat te komen opnemen. Nu had ik de piano-partijen al thuis ingespeeld maar er was één liedje waar ik wel een “echte” vleugel op wilde hebben. Er zou niet meer bijkomen dan een strijkkwartet en de leadvocal. Dat liedje “The best of me”, had ik geschreven samen met Han Koreneef met wie ik tijdens het Motel Westcoast project goed bevriend was geraakt. Het leek mij dan ook een goed idee om hem te vragen de pianopartij van ons liedje (hij schreef de muziek, ik de tekst) te komen inspelen. En dat heeft hij met veel liefde en gevoel gedaan !

Han Kooreneef

Zondag  9 maart

Martijn Bosman komt z’n drumstel opbouwen en een uurtje later komt Lené te Voortwis binnen met z’n basgitaren.
Martijn kende ik een beetje van Kane maar ik heb hem ontmoet bij een concert van Venice. Ik ben al sinds jaar en dag fan van – en bevriend met de jongens van Venice en als ze in Nederland zijn probeer ik altijd even langs te gaan bij een concert. Dan zorg ik dat ik er bij de soundcheck al ben zodat we even tijd hebben om een beetje bij te praten. Martijn deed de drums tijdens die tour van Venice en we raakten aan de praat. Toen ik hem later zag en hoorde spelen was ik zeer onder de indruk van zijn creativiteit, zijn power maar ook zijn gevoel voor nuance en zijn discipline.

Martijn Bosman

Lené ken ik al jaren en vanaf de eerste keer dat ik hem hoorde spelen was ik al verliefd op zijn melodische opvatting en smaakvolle vitruositeit. In de loop der jaren heb ik een aantal keren met hem mogen werken en het was altijd geweldig genieten. De vraag was alleen : zouden Lené en Martijn samen een hechte basis kunnen vormen. Ze hebben alletwee natuurlijk meer dan genoeg kwaliteit in huis maar het moet ook nog maar eens “klikken”, zowel muzikaal als persoonlijk.
Daar had ik me, achteraf gezien, geen enkele zorg om hoeven te maken. Ze vonden het te gek om met elkaar te spelen, ze vonden de liedjes geweldig en ze “gingen als de brandweer” !

Lené te Voortwis

Na een aantal dagen stevig doorwerken maar ook flink genieten stonden de basistracks erop, en hoe !

12 maart

In mijn werk als studiozanger heb ik zeer regelmatig met het Metropole-orkest mogen werken en aan die samenwerking heb ik een paar muzikale vrienden over gehouden. Eén van die vrienden is Ernö Olah, die jarenlang eerste violist bij dat orkest is geweest. Op basis van wederzijds respect en bewondering koesterden wij al jaren de wens om eens iets samen met zijn strijkkwartet op te nemen. Een andere “oude vriend” die ik al jaren bewonder om zijn arrangeerkunst is Hugh den Ouden en hij leek mij dan ook de aangewezen persoon om het arrangement te schrijven voor het strijkkwartet van Ernö, mede omdat zij samen al jaren deel uit maken van het wereldberoemde Malando orkest. Het resultaat, samen met de pianopartij van Han, klonk nog mooier dan ik had durven dromen.

Hugh den Ouden met het strijkkwartet van Ernö Olah

19 maart - De gitaardagen zijn aangebroken!

Jeff Zwart heb ik leren kennen tijdens het Motel Westcoast project en ik was meteen onder de indruk van zijn sublieme en smaakvolle gitaarspel en zijn innemende persoonlijkheid. Hij was, na het beluisteren van de demo’s ook erg enthousiast over de liedjes. Ondanks het feit dat hij één keer in vertwijfeling uitriep : “Dit akkoord heb ik nog nooit gespeeld !” (in Inside the pain) heeft hij zoveel geweldige partijen ingespeeld dat een aantal typische keyboardliedjes ineens typische gitaarliedjes werden !
Alleen het liedje wat ik samen met Pim Koopman heb geschreven “Strawberry Blonde” heeft Jeff niet gespeeld. De gitaarpartijen die Pim op zijn demo had gespeeld waren zo goed en klonken zo lekker dat we die gehouden hebben. Ook zijn keyboardpartijen bleven staan waardoor het vreemde feit zich voordoet dat Pim – drummer – zo’n beetje alles behalve de drums en de percussie speelt op deze track !

Jeff Zwart

21 maart - Percussiedag

Een ander Metropole-vriendje waar ik al jaren mee omga – we kwamen elkaar zelfs een keer tegen in Portugal tijdens een vakantie met onze gezinnen – is Eddy Koopman. Hij bracht pauken mee, een immense concertdrum, bongo’s, conga’s, chimes, en nog een hele verzameling “oude metalen”, zoals hij het zelf noemde. Percussie zet voor mij vaak net de sfeervolle puntjes op de muzikale “i” en Eddy kan dat als geen ander. Zijn warme persoonlijkheid en intensieve betrokkenheid waren een feest om mee te mogen maken !

Eddy Koopman

25 maart - Sax en fluit

Op het nummer “Stop the time” wilde ik een sax-solo en ik had ook een paar stukken voor picollo en fluit. Tijdens een concert van het orkest van de Koninklijke Luchtmacht viel mij de fluitiste op, Marianne van Koolwijk. Zij heeft dus uiteindelijk op “Child of the water” prachtig picollo gespeeld en op “When wise men say” een zeer fraaie fluitpartij. Ik was bij dat concert op uitnodiging van Patrick Curfs, de vriend van Cindy Oudshoorn, waar ik samen mee bij Kayak zing. Hem kende ik dus al wat langer en beter en ook zijn spel en benadering van muziek trof mij bijzonder aangenaam. Ik ben dan ook heel blij met zijn prachtige solo.

Patrick Curfs

26 maart - Backing vocals

Tijdens de Rockopera “Nostradamus” van Kayak had ik Syb van der Ploeg al leren kennen en waren we al dikke maatjes geworden. Hij vroeg mij mee te doen aan Motel Westcoast en dat werd één groot feest. Met Mirjam Timmer  (Twarres) en Julian Thomas hadden we een geweldige vocale sound. Julian en ik zijn sindsdien ook goede vrienden geworden. En ik wilde mij bij de opnames van mijn album graag omringen met mensen waar ik muzikaal maar ook persoonlijk iets mee had. Toen Syb met zijn soloplaat “Heilig Vuur” bezig was en Julian en mij vroeg om samen met hem wat backingvocals te zingen, werkte dat zó goed dat we besloten een pact te vormen. Wij zouden ook mijn album en het album van Julian met z’n drietjes van koortjes voorzien. En ze hebben het niet makkelijk gehad ! Met name “When wise men say” en “Child of the water” bevatten nogal veel koorzang en de partijen die ik met mijn zieke geest verzin zijn nou niet altijd even vlot weg te zingen…

vlnr. Edward, Julian Thomas en Syb van der Ploeg

Na afloop van een sessie bleef er soms nog wat tijd over die ik dan gebruikte om een nummer in te zingen. Een aantal stukken hoefde ik niet over te doen want de zangtrack van de demo bleek, ook geluidstechnisch, prima te gebruiken. Daar was ik wel een beetje trots op want die had ik gewoon thuis opgenomen !
Maar een aantal stukken wilde ik wel overnieuw inzingen. Samen met Hans Bedeker, de technicus, werkten we dan in alle rust aan de leadvocals.

View from the vocal booth

31 maart - Mixen

Tja, als alles er dan opstaat wil je ook graag dat het lekker klinkt en dat alles in de goede verhouding de speakers uitkomt. En niet te vergeten moesten we nog de prachtige strijkers van Frank van Essen toevoegen op een aantal stukken !
Hij schrijft het arrangement en speelt dat vervolgens ook zelf in. Je hoeft het alleen maar “in je bandje te schuiven”.
Een dag of tien zijn Hans en ik bezig geweest met de mix. Dit een beetje harder, dat een beetje zachter, effectje zus, effectje zo, tikkie hoog, tikkie laag en niet te vergeten : een milimetertje meer bassdrum…
Hans is in grote mate verantwoordelijk voor de uiteindelijke sound van de CD.
En daarbij werden we geweldig verzorgd door Sylvia Houtzager, de vrouw van Hans, die ons voorzag van allerhande lekkers en liefs. En natuurlijk ook de mensen van Wisseloord, Petra, Paolo en Johan.

Hans Bedeker en Edward

En dan is-ie klaar.
Door mijn hoofd spookten nog allerlei twijfels : is dat wel hard genoeg, is dit niet te zacht, klinkt dat dingetje daar wel mooi, moet de verhouding niet anders… Het probleem is dat je wel kunt blijven sleutelen. Op een gegeven moment moet je er gewoon een streep onder zetten en – met name tegen jezelf – zeggen : oké, hij is klaar. Het heeft nog weken geduurd voordat ik er zelf voldoende afstand van kon nemen om er “gewoon” naar te luisteren maar uiteindelijk kan ik zeggen dat ik heel trots ben op het resultaat en dat ik enorm blij ben met deze plaat !

En dan nog….

Ja, want dan ben je er nog niet. De CD moet gemastered worden, er moet een hoesontwerp worden gemaakt, credits geschreven, kleuren uitgezocht, foto’s gemaakt en ga zo maar door !
Door het hele project heen heb ik heel veel steun ondervonden van mijn vrouw en kinderen. Zij hebben het heel vaak zonder mij moeten stellen. Op een gegeven moment was ik niet eens meer “die man die op zondag het vlees komt snijden”…. Maar toch waren ze er voor mij !

En dan natuurlijk de man die het eigenlijk allemaal mogelijk heeft gemaakt, mijn executive producer Frits Keij. Hij heeft mij, samen met zijn gezin, met raad en daad terzijde gestaan en bijvoorbeeld ook de hoesontwerper, Floris Hermsen, gevonden. Zonder zijn geweldige steun zou dit album nooit zijn geworden wat het nu is.

Frits Keij en Edward

En dan is nu het woord aan de luisteraars.
Laat me weten wat jullie ervan vinden. Stuur me een reactie via deze site. Ik zie met veel belangstelling jullie mening tegemoet !

Veel luisterplezier, Edward Reekers.